Terwijl innovatie in door AI aangedreven technologieën onze realiteit blijft hervormen en AI niet langer een modewoord is maar onderdeel wordt van het dagelijks leven, heb ik nagedacht over hoe het juridische landschap zich mogelijk verder zal ontwikkelen naast de technologie.

Vragen over wie eigenaar is van algoritmen en creaties van AI, hoe we ervoor zorgen dat er voldoende nieuwe data is om te voorkomen dat het internet wordt overspoeld door door AI gegenereerde content, en welke verantwoordelijkheid online platforms hebben met betrekking tot AI-creaties, worden steeds complexer.

Er blijven nog een aantal vragen onbeantwoord, terwijl we zien hoe de relatie tussen innovatie en regulering zich ontvouwt...

Dingen waar ik over nadenk (#1): Wat gebeurt er als door AI gegenereerde code in je software niet kan worden beschermd in belangrijke buitenlandse markten?

Het is vaak zo dat auteursrechtelijk beschermde werken die in het ene land ontstaan, ook bescherming krijgen in andere landen. Maar die bescherming geldt volgens de voorwaarden van dat andere land – als je werk niet aan hun criteria voldoet, dan houdt het op. (Dat is een zeer eenvoudige samenvatting van het Verdrag van Bern, voor het geval je het je afvroeg).

Dus – als het VK auteursrecht erkent op werken die door een computer zijn gegenereerd, maar de VS en de EU dat niet doen – dan zouden bepaalde onderdelen van een werk dat in het VK beschermbaar is, in het buitenland onbeschermd en niet afdwingbaar kunnen blijken.

We voeren allemaal prettige discussies over de theorie van auteursrechtelijk eigendom bij AI – maar eerder dan later zal deze lappendeken van bescherming gevolgen gaan hebben voor rechthebbenden.

Dingen waar ik over nadenk (#2): Wat gebeurt er als we het internet “vervuilen” met een overvloed aan door AI gegenereerde content?

Het blijkt interessante (en mogelijk beangstigende) gevolgen te hebben voor het trainen van AI-modellen. Als je AI-modellen traint met door AI gegenereerde data, is er een aanzienlijke afname in de kwaliteit en diversiteit van de output.

Soms is deze manier van trainen een bewuste keuze om productiviteit en winst te verhogen. Zorgwekkend genoeg kan het ook een onbedoeld neveneffect zijn van het internet dat steeds meer wordt overspoeld met door AI gegenereerde content. Trek dat tweede scenario door en je zou kunnen eindigen met online content die onvermijdelijk neigt naar de meest voorkomende beelden, meningen, poëtische zinnen en code-oplossingen. Niet ideaal.

Het lijkt erop dat AI zelf wijst op de noodzaak van nieuwe data. Door mensen gecreëerde data. Misschien moeten we er zelfs voor gaan betalen om die te gebruiken.

Dingen waar ik over nadenk (#3): moeten online platforms meer verantwoordelijkheid dragen als het gaat om door AI gegenereerde content?

Eerder deze maand ontdekte auteur en uitgeefcommentator Jane Friedman een hele reeks door AI gegenereerde boeken op Amazon, die beweerden door haar geschreven te zijn. Ze had grote moeite om ze verwijderd te krijgen, omdat ze geen merkregistratie had voor haar publicatienaam (veel auteurs hebben die niet). Dezelfde situatie is door tientallen auteurs op verschillende online platforms ervaren – maar het vaakst bij Amazon, vanwege de “direct publish”-functie.

Wat als online platforms meer verantwoordelijkheid zouden hebben (of minder beschermingsmechanismen) bij het omgaan met door AI gegenereerde content? De VS heeft dit al overwogen. In juni van dit jaar werd een wetsvoorstel ingediend dat de berucht ruime immuniteit voor online platforms zou beperken in de context van het opnieuw publiceren van door AI gegenereerde content. Het VK en de EU hebben onlangs beide nieuwe wetgeving op dit gebied uitgevaardigd, maar deze is niet expliciet aangepast voor AI. Met name de EU AI-verordening stelt uitdrukkelijk dat deze geen invloed heeft op het nieuwe EU-regime.

Als de wetgeving zou veranderen zodat online platforms hier meer risico lopen, zouden zij mogelijk worden gedwongen om zich actiever bezig te houden met het type content dat zij herpubliceren. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door het screenen op door AI gegenereerde content en het toepassen van strengere verificatiemethoden voordat deze wordt verspreid. Of door het implementeren van een verwijderingsprocedure voor AI-content die niet afhankelijk is van IE-rechten en smaadwetgeving, die niet voor deze context zijn ontworpen en vaak lastig toe te passen zijn zonder juridisch advies.

AI heeft het eenvoudig gemaakt om deepfakes te genereren. Online dienstverleners hebben het eenvoudig gemaakt om ze te publiceren (tenzij ze illegaal zijn). De wetten die zouden kunnen helpen, zijn niet bepaald gebruiksvriendelijk. Dat is een behoorlijk giftige combinatie, tenzij er iets verandert.